kongres / wydarzenia

Jutro nie umiera nigdy

wystawa / instalacja

8-11 września, godz. 18.30 Galeria Design – BWA Wrocław

informacje o biletach

„Jutro nie umiera nigdy” – wiadomość do odebrania za sto lat.
Prezentacja kapsuły czasu i jej zawartości: 8 września 2011, godz. 18.30.

Hala Stulecia: kapsuła
Galeria Design (ul. Świdnicka 2-4): wystawa + audycja Katarzyny Krakowiak nadawana na żywo w godzinie otwarcia.

Punktem wyjścia prac koncepcyjnych nad wystawą było pojęcie „obietnicy”. Zarówno w kontekście polityki, której mechanizmy w dużym stopniu opierają się na składanych obietnicach, jak i inżynierii społecznej, która stosuje różne formy obietnic w zarządzaniu społecznymi nastrojami.

Pierwszą inspiracją do prac nad kształtem prezentacji kongresowej była Światowa Wystawa w Nowym Jorku z 1964 roku. Gigantycznych rozmiarów ekspozycja prezentowała wszystkie najnowsze odkrycia technologiczne, a przede wszystkim dizajnerskie i inżynieryjne koncepcje, które miały zrewolucjonizować świat. Wśród nich była zapowiedź ogólnodostępnego, darmowego prądu czy wakacje na Księżycu w początkach XXI wieku. Prace nad rozwojem sztucznej inteligencji miały zmienić relacje społeczne i wygenerować nowe środki produkcji, w efekcie których człowiek stałby się istotą wolną, nie ograniczoną swoją pracą.

Krytycy Wystawy podkreślali, że koncepcje ekspozycyjne zaproszonych do projektu korporacji miały stać się wyrafinowanym, niewidzialnym narzędziem polityki zimnej wojny oraz sposobu jej finansowania, a czas wolny, który Amerykanin (Barbrook: „Nikt nie wyobrażał sobie nieamerykańskiej przyszłości”) zyskiwał dzięki przekonywującej wizji zautomatyzowanej przyszłości, miał okazać się nagrodą za symboliczne milczenie wobec strategii zbrojeń. Popularność korporacyjnych pawilonów, w tym ekspozycji IBM (projekt: Ray i Charles Eamsowie), miała swoje odbicie w turbo przyspieszeniu prac nad skomputeryzowaniem ludzkiej pracy i w konsekwencji – na budowie Sieci. Macluhanizm, dominujący wśród ówczesnych dyskursów, zakładał technologiczny determinizm i afirmował postęp technologiczny jako narzędzie emancypacji społecznej.

Czy jednak, z perspektywy początku XXI wieku (obiecane „jutro”), możemy zgodzić się, że za rewolucją technologiczną, której doświadczamy od kilku dekad, poszła rewolucja społeczna? Barbrook: „Z bliżej niewyjaśnionych przyczyn nastanie utopii musiało zostać odroczone na czas nieokreślony”.

„Jutro nie umiera nigdy” to wystawa przygotowana specjalnie na Europejski Kongres Kultury. Jej przewrotny tytuł odnosi się do strategii „urządzania” przyszłości, wedle której „jutro” jest w zasięgu naszych możliwości, wynika z naszych świadomych lub mniej działań, jest wreszcie wyraźną fantazją, a tym samym diagnozą naszych aktualnych trosk i aspiracji. Wystawy światowe, podobnie jak inne produkcje popkultury, tworzące sugestywny pejzaż wizualny XX wieku, utrwaliły nasze wyobrażenie o przyszłości, sprowadzając ją najczęściej do „wersji beta” teraźniejszości, udoskonalonej o technologię, futurystyczny kostium (shape) i redukcję aktualnych problemów cywilizacyjnych. Tymczasem – choć marzymy od kilku dekad dokładnie o takiej samej „przyszłości” – w czasie teraźniejszym zdążyły dokonać się zasadnicze zmiany. „Czas nieokreślony”, który zdaniem Richarda Barbrooka dzieli nas od utopijnego „jutra”, wykorzystajmy więc na refleksję nad tym, co dzieje lub mogłoby się wydarzyć na naszych oczach.

Wystawa złożona zostanie z obiektów artystycznych i dizajnerskich wykonanych i przekazanych przez wybranych autorów. Kolekcja przedmiotów, zamkniętych po zakończeniu Kongresu ( listopad 2011) w kapsule czasu na okres stulecia, stanowić będzie testament początku drugiej dekady XXI wieku. Przeczuwając kryzysy gospodarcze oraz technologiczną „zapadkę”, jak również aktualną tendencję DIY – zdecydowaliśmy się mówić językiem analogowym. Następnemu stuleciu przekażemy naszą wiarę w mechanikę, autorskie opracowanie tematu oraz nasze rozpoznanie płynności potrzeb (również symbolicznych) i umowności teoretycznych modeli.

Autorzy prac, które zostaną przechowane w kapsule przez najbliższe stulecie: Richard Barbrook, Sebastian Buczek, Hubert Czerepok, Mariana Castillo Deball, Jarosław Hulbój, Paweł Jarodzki, Paweł Jasiewicz, Szymon Kobylarz, Wojciech Kocołowski, Katarzyna Krakowiak, Jerzy Kosałka, Maciek Lizak, Robert Mleczko, Bartosz Mucha, Dominika Olszowy, Robert Rumas, Kama Sokolnicka, Thomson & Craighead, Marek Wasilewski, Adam Witkowski, Piotr Wyrzykowski, Martin Zet. Ze specjalnym udziałem Sebastiana Cichockiego. A także: wystawa szkatułkowa CZARNY NESESER, a w nim: Elena Gallen, Lubomir Grzelak, Beata Wilczek, Fanny Schlichter, Ewa Żuchnik.

W ostatnich słowach książki „Przyszłości wyobrażone. Od myślącej maszyny do globalnej wioski”, Richard Barbrook pisze: „Wolni od macluhanistycznej nieuniknionej przyszłości, możemy teraz szukać nowych marzeń i nowych idei kształtujących naszą przyszłość (…) Miast dyscyplinować teraźniejszość, nowe futurystyczne wizje muszą być elastyczne i otwarte. Nasze utopie wyznaczają kierunek ścieżki ludzkiego postępu. Bądźmy więc odważni w myśleniu (…).”*

* cytaty, w tłumaczeniu Jana Dzierzgowskiego, pochodzą z książki Richarda Barbrooka „Przyszłości wyobrażone. Od myślącej maszyny do globalnej wioski”, Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, 2009

mise-en-scene: Hubert Czerepok
kuratorka: Katarzyna Roj
produkcja: Marta Kubik / BWA Wrocław – Galerie Sztuki Współczesnej
oprawa graficzna: Maciek Lizak