Andrzej Wajda

AAA

Data i miejsce urodzenia: 1926, Suwałki

Miejsce zamieszkania: Warszawa

Dziedzina: reżyseria filmowa i teatralna

Udział w EKK: Komitet Honorowy

fot. M. Oliva Soto

Kręci filmy od ponad półwiecza. Najważniejsze z nich układają się w panoramiczny obraz polskiej historii – zazwyczaj w jej najbardziej traumatycznych momentach. Wajda portretował powstańców warszawskich i wdowy po oficerach zabitych w Katyniu, żołnierzy kampanii wrześniowej i AK-owców, przodowników pracy z lat 50. i gdańskich stoczniowców w sierpniu 1980. Pokazywał też XIX-wieczną Łódź i przedwojenne dworki szlacheckie. Ekranizował najsłynniejsze literackie rozliczenia z polskością: „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza i „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego. Jego wizja polskich losów wywodzi się z tradycji romantycznej i modernistycznej, choć krytycy, szczególnie opisując jego starsze filmy, dostrzegają w nich również ironię i próbę demaskowania narodowych mitów.

„Artysta nie może wołać do swojego społeczeństwa, wychylając się przez okno. Bo ile osób go może usłyszeć?”

Wraz z pierwszymi zagranicznymi pokazami „Pokolenia” (1954), „Kanału” (1957), „Popiołu i diamentu” (1958) Wajda zyskał w świecie opinię reżysera wyspecjalizowanego w opowiadaniu obrazem. Ceniono jego ekspresyjny styl, barokowy symbolizm, umiejętność łączenia wnikliwej psychologii z epickim rozmachem.

Wajda jest także autorem spektakli teatralnych, m.in. słynnych adaptacji prozy Dostojewskiego, scenarzystą i scenografem. Pracował jako senator RP, ufundował krakowskie Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, założył Mistrzowską Szkołę Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy, w której wykłada.

Wśród wielu laurów filmowych ma na koncie nagrody za całokształt twórczości: europejskiego Feliksa, weneckie Złote Lwy, Oscara i berlińskiego Złotego Niedźwiedzia.

odsłuchaj zawartość strony wersja do druku