Gianni Vattimo

AAA

Data i miejsce urodzenia: 1936, Turyn, Włochy

Miejsce zamieszkania: Turyn, Włochy

Dziedzina: filozofia, polityka

Udział w EKK: uczestnik dyskusji

Włoski filozof, eurodeputowany, publicysta piszący dla takich dzienników jak „La Stampa” i  „L’Unita”. Należy do znawców myśli modernistycznej i hermeneutyki filozoficznej ostatnich dwóch stuleci. Uznawany za głównego przedstawiciela postmodernizmu. Jest autorem sztandarowej dla tego nurtu książki „Koniec nowoczesności” (1985).

„Dzięki Bogu jestem ateistą.”

W 1959 roku ukończył filozofię na Uniwersytecie w Turynie. Od 1982 roku jest profesorem turyńskiej uczelni. Kształcił się również na Uniwersytecie w Heidelbergu u Hansa-Georga Gadamera. Uchodzi za jednego z najwybitniejszych uczniów niemieckiego myśliciela. Vattimo dał się poznać jako twórczy interpretator dorobku Fryderyka Nietzschego (m.in. „Dialogo con Nietzsche”, 2001) i Martina Heideggera. Definiuje ponowoczesną sytuację jako rzeczywistość pozbawioną jedności ludzkiej natury i świata. Mówi, że jedność jest groźnym mitem zachodniej kultury. Zamiast zapewniać pokój i poprawę warunków życia, przyczynia się do ich niszczenia. Stanowi usprawiedliwienie, np. wojny z terroryzmem, totalnej unifikacji i imperializmu, który nie liczy się z kulturowymi różnicami.

Vattimo uczestniczy w życiu publicznym. Sympatyzuje z lewicowymi ugrupowaniami. W latach 1999–2004 był posłem w Parlamencie Europejskim. Od 2009 roku ponownie sprawuje mandat deputowanego w Brukseli. Zabiega o Kościół mniej dogmatyczny, który w ponowoczesnym świecie będzie przede wszystkim miłosierny. Idea chrześcijańskiej miłości powinna pomóc wielokulturowej, zglobalizowanej epoce. Wspólnie z Richardem Rortym opublikowali książkę „Przyszłość religii” (2005). Vattimo na podstawie nietzscheańskiego doświadczenia i nowoczesnej hermeneutyki tworzy w niej paradoksalny obraz ateistycznego chrześcijaństwa.

odsłuchaj zawartość strony wersja do druku