Tigran Mansurian

AAA

Data i miejsce urodzenia: 1939, Bejrut, Liban

Miejsce zamieszkania: Erywań, Armenia

Dziedzina: muzyka

Udział w EKK: uczestnik dyskusji

fot. Vahan Stepanyan

Wybitny ormiański kompozytor. Muzykę tradycyjną umiejętnie łączy z tonami na wskroś współczesnymi. „Myślę – mówi o sobie – że należę w równym stopniu do obu tych światów – muzyki tradycyjnej i współczesnej; Wschodu oraz Zachodu”.

Uważa się go za jednego z przedstawicieli tzw. nowej duchowości w muzyce. Łączą go silne więzi z czołówką europejskich kompozytorów i muzyków, takich jak Valentin Silvestrov, Arvo Pärt, Alfred Schnittke, Sofia Gubaidulina, André Volkonsky, Edison Denisow, Kim Kashkashian, czy Jan Garbarek.

„Podobnie jak dzikie zwierzęta lękają się myśliwych, tak folklor boi się spotkania z uzbrojonym w zapis i różne techniki kompozytorskie muzykiem Zachodu.”

Urodził się na uchodźstwie, w 1939 roku w libańskim Bejrucie, gdzie schronił się przed rzezią dokonaną przez Turków jego ojciec. W 1947 roku przeniósł się z rodziną do ojczyzny. Studiował w Erywaniu – najpierw w Akademii Muzycznej, a później w Państwowym Konserwatorium im. Komitasa. Wykładał tam potem teorię muzyki nowoczesnej, a w 1986 roku został profesorem macierzystej uczelni. W latach 1992–1995 był jej rektorem.

W swoim dorobku ma utwory orkiestrowe i kompozycje fortepianowe. Tworzy muzykę kameralną, a także chóralną i wokalną. Komponował muzykę do filmów, m.in. „Barw granatu” Siergieja Paradżanowa (1968 r.) o XVIII-wiecznym ormiańskim poecie Arutjunie Saradjanie, a także do obrazów Henrika Malyana i Michaiła Wartanowa.

W 2007 roku gościł na poznańskim Festiwalu „Nostalgia” poświęconym współczesnej kameralistyce. Mówił wówczas, że z polskich kompozytorów najbliższy jest mu Witold Lutosławski i jego technika płynnego przenikania się monodii i polifonii, a także muzyka Henryka Mikołaja Góreckiego.

odsłuchaj zawartość strony wersja do druku