wolna strefa / strefa NGO

Zasady mądrego sieciowania

AAA

Zasady mądrego sieciowania

Wnioski z warsztatów z Jean-Pierrem Deru

Zasada nr 1

Dużo dajesz, inwestujesz – dużo dostajesz w odpowiedzi. Współpracując z innymi stykasz się z logiką innych, uczysz się know-how, wymieniasz pomysłami (także tymi na rozwiązywanie problemów) i w ten sposób możesz na bieżąco doskonalić funkcjonowanie swojej organizacji. Ale uwaga – do tzw. dobrych praktyk potrzebne jest krytyczne spojrzenie, aby nie powielać schematów, tylko patrzeć na nie zawsze świeżym okiem. Nie wszystkie rozwiązania dają się przenieść na każdy grunt.

Zasada nr 2

Sieciowanie umożliwia znalezienie i wybranie partnerów do projektów. Nie przypadkowo, a świadomie, na podstawie faktycznych kontaktów, spotkań, wglądu w to, co robią inni. To świetna metoda kulturowej współpracy.

Zasada nr 3

Aby sieciowanie miało sens, organizacja musi precyzyjnie wyznaczać sobie cele, musi posiadać strategię, myśleć przyszłościowo. Na dłuższą metę nie da się funkcjonować spontanicznie. Organizacja wymaga przemyślanego zarządzania.

Zasada nr 4

Warto komunikować się z innymi NGOsami już na etapie wymyślania projektu.

Zasada nr 5

Języki! Znajomość przynajmniej pięciu języków jest kluczowa. Oczywiście nie chodzi o to, by biegle posługiwać się wszystkimi, ale o otwartą postawę, która przejawia się także w nauce języków. Czasem znajomość podstawowych zwrotów lub zasad komunikowania się w danym kraju czy kulturze, może mieć wpływ na współpracę między organizacjami przy projekcie. Na przykład, nie ma sensu dzwonić do zaprzyjaźnionej organizacji we Włoszech o godzinie 15, gdy trwa tam właśnie popołudniowa sjesta. Drugi przykład to rozumienie pojęć: niemieckie „rasch“ oznaczać może coś diametralnie innego od hiszpańskiego „rápido“, mimo że oba wyrazy po przetłumaczeniu oznaczają „szybko“. Nie chodzi też o pielęgnowanie stereotypów o danej kulturze, ale o świadomość jej specyfiki i umiejętne wypracowanie metod komunikowania i efektywnej współpracy. Da się!

Zasada nr 6

Gdy kilka organizacji decyduje się na współpracę przy danym projekcie, konieczne jest bardzo precyzyjne określenie zakresu obowiązków każdej z nich. Najlepiej działać na zasadzie komplementarności „usług“ – każdy robi to, w czym jest najlepszy, najbardziej doświadczony. Podział kompetencji może następować już na etapie poszukiwania partnerów.

Zasada nr 7

Przy przystępowaniu do istniejącej sieci lub formowaniu nowej, konieczna jest świadomość własnych zasobów, możliwości i ograniczeń.

Zasada nr 8

Początkowy etap formowania sieci ma często nieformalny charakter, jednak dalsze etapy powinny być sformalizowane.

Zasada nr 9

Zasada walki i aktywności! Nie narzekamy na problemy, ale je rozwiązujemy. Trafiając na przeszkodę nie poddajemy się, tylko próbujemy ją usunąć. Pasywność utrwala wadliwy stan rzeczy.

Zasada nr 10

Jeśli boisz się ryzyka, jeśli nie chcesz dzielić się z innymi - daruj sobie sieciowanie.

Opracowała Agnieszka Słodownik

odsłuchaj zawartość strony wersja do druku